Δεν είμαστε μπουκέτο που κάποιος το ξεδιάλεξε.
Είμαστε παραφουσκωμένο, τυλιγμένο καλάθι δώρου,
ανοίγεις και βλέπεις δυο-τρια πολύτιμα αντικείμενα,
άλλα τρία πλαστικά Made in China
ένα μπουκάλι ουίσκι της κακιάς ώρας
και από κάτω δύσοσμα, βιοαποικοδομήσιμα πριονίδια.
σου μιλάνε μόνο όταν ακούνε οι άλλοι
και τότε ακόμα απαντάνε με ένα αμυδρό κλείσιμο του ματιού
κι ένα νεύμα,
δεν αξίζεις κάτι παραπάνω ρε παιδί μου
τους αποσπάς, δεν έχουν χρόνο για σένα.
Στην πραγματικότητα,
οι φίρμες
για να σου μιλήσουν πρέπει να έχουν δίπλα τους λεξικό, υπολογιστή με ίντερνετ,
καφέ, ουίσκι, χάπια, το ΟΚ από τον ατζέντη,
τον Αρη στον Σκορπιό
και τα αβγά της μάνας τους μάτια.
Μην τις πιέζεις λέμε ρε, βγάζουν error!
Πρέπει να γυρίσουμε όλοι,
Από κει που ήρθαμε
σπασμένοι και ξανακολλημένοι.
Και ξέρεις γιατί σπάμε ε.
Για να μεγαλώσουμε και να χωράμε
τον νέο, τον πιο μεγάλο, τον πιο πλούσιο
εαυτό.
Κάτι σαν έκδυση ψυχής.
Αν δεν σπάσαμε,
σημαίνει τίποτα δε μάθαμε.
Η καρδιά μου ποτέ δε θάφτηκε
κάτω από την ταφόπλακα της συνήθειας..
Ξέρε το αυτό κόσμε!
Αφού μου είσαι λίγος!
Αταίριαστος!
Κι εγώ για σένα γραφική…
Βέβαια, μέχρι να μάθω να μη με νοιάζει,
πέθανα.
